Ραψωδος Φιλολογος ;)
ραψωδοοος ;)
Σάββατο 7 Μαΐου 2011
Λογος Απειλη ft. Ραψωδος Φιλολογος - Σινεμα
Ηχεί η ζωή μου σε παλιά κομμάτια μες σε κασετόφωνα, όσους φωνάζουν μην ακούς, άκου όσους τα λεν’ χαμηλόφωνα, γιατί έχουν πιάσει το νόημα ήδη και τα πιο όμορφα μάτια σ’ έχουν κοιτάξει σα φίδι κι ας μη φαίνεται, ο άνθρωπος μετατρέπεται εύκολα σε κάτι που σιχαίνεται, η αλήθεια, να λέγεται, ευθέως έχω παίξει το παιχνίδι κι ας το ‘μαθα τελευταίος, σ’ ένα θέαμα πικρό δε νιώθω δέος, ευτυχώς ή δυστυχώς, πες το όπως θες, έχω καιρό που πια σταμάτησα να κοιτάω στο χθες, γιατί δε βγάζει πουθενά, μετά τις δώδεκα θα δεις μπροστά στα μάτια σου αλήθεια κι όχι εικόνες που δείχνουν στα σινεμά, και αποτρόπαια, θα ‘ναι γελοίο αν μετά απ’ όλα αυτά αναζητήσεις να βρεις τρόπαια και στέμμα, είναι η ζωή μας ένα έργο με το πιο άρρωστο θέμα… θέμα…
Αδερφέ, είδα όλα όσα είχα κάνει απ’ τα μάτια μου μπροστά να περνάνε καρέ-καρέ και τα σωστά, είχανε δυσανάλογα ποσοστά, κι όλα τα λάθη δε χωράνε μέσα σ’ οχτώ χιλιοστά… Ειρωνεία; Όλη η ζωή μας μια ταινία, που στην ουρά περιμένουμε να δούμε μ’ αγωνία, κι είναι σα σενάριο που ανατρέπεται, εν τέλει, είναι πόρνη η ζωή αν δε σε θέλει. Όμως κατάλαβε αυτό αν το αντέχεις, στη ταινία της ζωής αυτής, δεν είσαι πρωταγωνιστής, μα σκηνοθέτης, πάντα θα υπάρχει κάποιος να σου βγαίνει από πάνω, μα μάθε με μαεστρία να τον κόβεις απ’ το πλάνο σε μπαράζ απάνω των σκηνών κράτα όποιες θέλεις για να κάνεις της ζωής σου το μοντάζ, καν’ τα όλα πέρα, περίμενα υπομονετικά να σε χειροκροτήσεις εσύ ο ίδιος στην πρεμιέρα.
Κοιτάζω πίσω, ψάχνοντας κάτι γνώριμο ξανά για ν’ αντικρίσω και προς το μέρος του να περπατήσω, να ζήσω κι από τ’ αρώματά του να μεθύσω, σα λουλούδι να μαραθώ και ν’ ανθίσω.
Κοιτάζω πίσω, τον εαυτό μου ψάχνω να του πω να μη λυγίσω, στα δύσκολα να μην τα παρατήσω, στα μάτια να με δω και να μου δώσω συμβουλή να μη μ’ αφήσω την αγάπη να μισήσω.
Δώσ’ μου καρδιά και άσ’ τον λόγο σου παράμερα, τα παιδικά μου χρόνια δε μου τα γυρνάνε πίσω photos, ούτε κάποια κάμερα, πού πάμε δε ξέρω, ούτε τι ζητάμε, βλέπουμε τον θάνατό μας και μόνοι χειροκροτάμε, για να λέμε ότι πήραμε λίγο μέρος, πια οι έφηβοι σκοτώνουν τη ζωή σαν να ‘ναι γέρος, είναι θέρος, μα σε όνειρα και σκέψεις, τώρα που σβήνουνε τα φώτα, χάνονται τα συναισθήματα κι οι λέξεις στο πανί, που πριν προβάλανε εικόνες με ηδονή, βλέπεις τα πρόσωπα που αγάπησες, ειρωνεία στεγνή, μα τι να κάνεις; Αφού σου μάθανε ό, τι βλέπεις σα σφουγγάρι να ρουφάς και να λαμβάνεις έτσι κάνεις, δίχως φίλτρα, κάποιοι βγαίνουνε χαμένοι από τη μήτρα, κι άλλοι κλέβουνε στιγμές και θέλουν λίτρα, λίγο τσίπα να είχες πάνω σου γαμώτο θα ήταν σίγουρα καλύτερα, σιχάθηκα τον κόσμο που ζω μέσα από τα κύτταρα.
Μες την φουρτούνα, μεγαλωμένος απ’ την κούνια, σα παλίρροια με σκέπαζε ο πόνος μέχρι τα μπούνια, για ν’ αντέξω, ή για να μείνω πάντα στην απ’ έξω, μα διαλέγω τον καπετάνιο να παίξω, στα πανιά αέρα, φέρτε καπέλο και τιμονιέρα, πείτε στους ναύτες που δειλιάζουνε να κάνουν πιο πέρα, ένα δυο βήματα, δεν ψάχνω αφορμές ούτε προσχήματα, έχω λατρέψει τα ίδια που θα με πνίξουνε κύματα, το ξέρεις, ‘γώ για τα λάθη μου δεν κλαίγομαι τ’ αντέχω και για σένα που στα δύσκολα με άφησες, να ξέρεις, τα μάτια όταν κλείνω δεν ονειρεύομαι, να ονειρευτείς εσύ δύο φορές και να μου φέρεις, μία που να μου χαρίσει ελπίδα σκέψη, ή ό, τι τέλος πάντων έχει περισσέψει, στην πρύμνη και στην πλώρη για πάντα συνοδοιπόροι, το ταξίδι ξεκινά κι όποιος αντέξει…
Κοιτάζω πίσω, ψάχνοντας κάτι γνώριμο ξανά για ν’ αντικρίσω και προς το μέρος του να περπατήσω, να ζήσω κι από τ’ αρώματά του να μεθύσω, σα λουλούδι να μαραθώ και ν’ ανθίσω.
Κοιτάζω πίσω, τον εαυτό μου ψάχνω να του πω να μη λυγίσω, στα δύσκολα να μην τα παρατήσω, στα μάτια να με δω και να μου δώσω συμβουλή να μη μ’ αφήσω την αγάπη να μισήσω.
Αδερφέ, είδα όλα όσα είχα κάνει απ’ τα μάτια μου μπροστά να περνάνε καρέ-καρέ και τα σωστά, είχανε δυσανάλογα ποσοστά, κι όλα τα λάθη δε χωράνε μέσα σ’ οχτώ χιλιοστά… Ειρωνεία; Όλη η ζωή μας μια ταινία, που στην ουρά περιμένουμε να δούμε μ’ αγωνία, κι είναι σα σενάριο που ανατρέπεται, εν τέλει, είναι πόρνη η ζωή αν δε σε θέλει. Όμως κατάλαβε αυτό αν το αντέχεις, στη ταινία της ζωής αυτής, δεν είσαι πρωταγωνιστής, μα σκηνοθέτης, πάντα θα υπάρχει κάποιος να σου βγαίνει από πάνω, μα μάθε με μαεστρία να τον κόβεις απ’ το πλάνο σε μπαράζ απάνω των σκηνών κράτα όποιες θέλεις για να κάνεις της ζωής σου το μοντάζ, καν’ τα όλα πέρα, περίμενα υπομονετικά να σε χειροκροτήσεις εσύ ο ίδιος στην πρεμιέρα.
Κοιτάζω πίσω, ψάχνοντας κάτι γνώριμο ξανά για ν’ αντικρίσω και προς το μέρος του να περπατήσω, να ζήσω κι από τ’ αρώματά του να μεθύσω, σα λουλούδι να μαραθώ και ν’ ανθίσω.
Κοιτάζω πίσω, τον εαυτό μου ψάχνω να του πω να μη λυγίσω, στα δύσκολα να μην τα παρατήσω, στα μάτια να με δω και να μου δώσω συμβουλή να μη μ’ αφήσω την αγάπη να μισήσω.
Δώσ’ μου καρδιά και άσ’ τον λόγο σου παράμερα, τα παιδικά μου χρόνια δε μου τα γυρνάνε πίσω photos, ούτε κάποια κάμερα, πού πάμε δε ξέρω, ούτε τι ζητάμε, βλέπουμε τον θάνατό μας και μόνοι χειροκροτάμε, για να λέμε ότι πήραμε λίγο μέρος, πια οι έφηβοι σκοτώνουν τη ζωή σαν να ‘ναι γέρος, είναι θέρος, μα σε όνειρα και σκέψεις, τώρα που σβήνουνε τα φώτα, χάνονται τα συναισθήματα κι οι λέξεις στο πανί, που πριν προβάλανε εικόνες με ηδονή, βλέπεις τα πρόσωπα που αγάπησες, ειρωνεία στεγνή, μα τι να κάνεις; Αφού σου μάθανε ό, τι βλέπεις σα σφουγγάρι να ρουφάς και να λαμβάνεις έτσι κάνεις, δίχως φίλτρα, κάποιοι βγαίνουνε χαμένοι από τη μήτρα, κι άλλοι κλέβουνε στιγμές και θέλουν λίτρα, λίγο τσίπα να είχες πάνω σου γαμώτο θα ήταν σίγουρα καλύτερα, σιχάθηκα τον κόσμο που ζω μέσα από τα κύτταρα.
Μες την φουρτούνα, μεγαλωμένος απ’ την κούνια, σα παλίρροια με σκέπαζε ο πόνος μέχρι τα μπούνια, για ν’ αντέξω, ή για να μείνω πάντα στην απ’ έξω, μα διαλέγω τον καπετάνιο να παίξω, στα πανιά αέρα, φέρτε καπέλο και τιμονιέρα, πείτε στους ναύτες που δειλιάζουνε να κάνουν πιο πέρα, ένα δυο βήματα, δεν ψάχνω αφορμές ούτε προσχήματα, έχω λατρέψει τα ίδια που θα με πνίξουνε κύματα, το ξέρεις, ‘γώ για τα λάθη μου δεν κλαίγομαι τ’ αντέχω και για σένα που στα δύσκολα με άφησες, να ξέρεις, τα μάτια όταν κλείνω δεν ονειρεύομαι, να ονειρευτείς εσύ δύο φορές και να μου φέρεις, μία που να μου χαρίσει ελπίδα σκέψη, ή ό, τι τέλος πάντων έχει περισσέψει, στην πρύμνη και στην πλώρη για πάντα συνοδοιπόροι, το ταξίδι ξεκινά κι όποιος αντέξει…
Κοιτάζω πίσω, ψάχνοντας κάτι γνώριμο ξανά για ν’ αντικρίσω και προς το μέρος του να περπατήσω, να ζήσω κι από τ’ αρώματά του να μεθύσω, σα λουλούδι να μαραθώ και ν’ ανθίσω.
Κοιτάζω πίσω, τον εαυτό μου ψάχνω να του πω να μη λυγίσω, στα δύσκολα να μην τα παρατήσω, στα μάτια να με δω και να μου δώσω συμβουλή να μη μ’ αφήσω την αγάπη να μισήσω.
Πισω απο το προσωπο μου - Ραψωδος Φιλολογος
Ξημερωματα και εχω λογο να μην κοιμαμαι
αφου να ονειρευτω δεν τολμαω γιατι φοβαμαι
τον ημερο..χειμαρρο που λεγεται μυαλο
αφου τα ονειρα συνηθως δν μου βγαινουν σε καλο
πως να στο πω.οποτε τολμησα να το κανω
παντα υπηρχε ενας εφιαλτης να μου χαλαει το πλανο
που δεν τον υπολογιζεις με εξισωσεις και με νουμερα
και οσα ειχα πει χιλιες φορες μου γυρισανε μπουμερανγκ
φαντασου..
ενω δεν το περιμενες ποτε ξαφνικα να σου λεγαν πως διαλυεται η οικογενεια σου
και εκεινοι που υπολογιζες...διπλα σου στα δυσκολα
να σε εχουν παρατησει και να χλευαζουνε ασυστολα
ε?πως σου φαινεται για αρχη?
μν πω βαρια κουβεντα σιγουρα θα ειχες πικραθει
θα συνειδητοποιουσες οτι ολα οσα ζουσες θα διαλυονταν
αν δεν ειχανε ηδη διαλυθει
και η ποζα δν οφελει σε τιποτα
απεναντι στον πονο που ερχετε να σε διαλυσει σαν μπουλντοζα
τοσα και τοσα..ποσα να αντεξω...ποσα?
ισχυει η παροιμια τα κοκκαλα μου τσακισανε με γλωσσα
και δεν νοιαστηκανε καθολου.οι θιασώτες πνευματικοτητας του κολου
να με πατησουν κατω σαν να ημουνα σκουληκι
για να ζησουνε σαν ηρωες του sex and the city
γι αυτο με λυπη σας κοιτω στα ματια.παντα
γιατι φαγατε αμασητη την προπαγανδα
και κανονιζετε το status της ζωης σας μεσα απο μια γαμημενη ενος facebook λεζαντα
μα δεν με κανατε ομοιο σας ακομη
ειναι οπως τα δοντια του γηρυονη
απο την μεση για να βγαλω
αν δια χτυπα κι αλλο
γα να δουμε ρε καριοληδες αν η πετρα ματωνει
Ρεφρεν
Και καθε φορα που βλεπεις ο ρφ δν ειμαι εγω
γιατι αλυσοδεμενο μου κραταει το μυαλο
και αν νομιζεις πως με ξερεις εχω κατι να σου πω
πισω απο το προσωπο μου εχω και αλλο ενα κρυφο
Θες να μαθεις αν το ζω αλανι?
κοψε μια φλεβα μου να δεις που θα κυλησει μελανι
απο τους λιγους που ειναι μσ και τν μσ δν παριστανει
δωσμου ολα τα τετραδια του κοσμου παλι δεν φτανει
να γραψω ολα οσα σκεφτομαι και νιωθω
ραπαρω απο καρδιας γι αυτο ποτε δν βγαινει νοθρο
καθε ραπ μου σε καθε μετρο και καθε μποτα
και να ξερεις πριν το γραψω εχω χυσει δακρυα και ιδρωτα
ρωτα για τοn ρφ στη γυρα.μα πρωτα
βουλωσε το στομα σου η μιλα με γεγονοτα
και ελα εκει που ζω να σου κοπουν τα γελια
ψυχακηδες του κολου που μου μιλατε για τρελα
και παρανοια...ιδεα δεν εχετε για οσα λετε
βλέπεις αλλοι γραφουν για οσα ζουν και αλλοι περνουν δανεια
κυριες...που το παιζουν αληταριες
και οσα πλασαρουν για εμπειριες τα ειδαν σε ταινιες
γαμησε τα.τολμας να με λες φλωρο εσυ?
που τα δωρα του αη βασιλη ειναι τα μονα σου πακετα
μπουκετα.τοσα που χω φαει απο τη ζωη
θα ειχες πεταξει ρε μαγκακο στν πρωτο γυρο πετσετα
αφου εισαι φουσκα ετοιμη να σκασει
και αν νομιζεις πως με αιμα θες μαχη εγω ειμαι κατι σαν μπαμπουσκα
ο ανθρωπος που ανθρωπο κρυβει
και θα χαθεις καπου μεσα μου αν με βλεπεις σαν παιχνιδι
στο μανικι δν κρυβω ασο μα κρυβω νταμα
που χει λιωσει στο κλαμα σαν την ιδια μου την μανα
και ενα ρηγα σαν πατερας που σου κοβει τον βηχα
γι αυτο μαθε να συμπεριφερεσαι μωρη πουτανα
ειναι η παρτυ μου..
κοιτα τα ματια μου και οχι την πλατη μου
δεν ειναι ενα κομματι ακομα.μα ενα κομματι μου
ειναι ο λογος μου...
γαμησε το ραπ και το φλοου.αλεξανδρος ο ασθενης και ο ρφ ο ψυχολογος μου..
Ρεφρεν
Και καθε φορα που βλεπεις ο ρφ δν ειμαι εγω
γιατι αλυσοδεμενο μου κραταει το μυαλο
και αν νομιζεις πως με ξερεις εχω κατι να σου πω
πισω απο το προσωπο μου εχω και αλλο ενα κρυφο
αφου να ονειρευτω δεν τολμαω γιατι φοβαμαι
τον ημερο..χειμαρρο που λεγεται μυαλο
αφου τα ονειρα συνηθως δν μου βγαινουν σε καλο
πως να στο πω.οποτε τολμησα να το κανω
παντα υπηρχε ενας εφιαλτης να μου χαλαει το πλανο
που δεν τον υπολογιζεις με εξισωσεις και με νουμερα
και οσα ειχα πει χιλιες φορες μου γυρισανε μπουμερανγκ
φαντασου..
ενω δεν το περιμενες ποτε ξαφνικα να σου λεγαν πως διαλυεται η οικογενεια σου
και εκεινοι που υπολογιζες...διπλα σου στα δυσκολα
να σε εχουν παρατησει και να χλευαζουνε ασυστολα
ε?πως σου φαινεται για αρχη?
μν πω βαρια κουβεντα σιγουρα θα ειχες πικραθει
θα συνειδητοποιουσες οτι ολα οσα ζουσες θα διαλυονταν
αν δεν ειχανε ηδη διαλυθει
και η ποζα δν οφελει σε τιποτα
απεναντι στον πονο που ερχετε να σε διαλυσει σαν μπουλντοζα
τοσα και τοσα..ποσα να αντεξω...ποσα?
ισχυει η παροιμια τα κοκκαλα μου τσακισανε με γλωσσα
και δεν νοιαστηκανε καθολου.οι θιασώτες πνευματικοτητας του κολου
να με πατησουν κατω σαν να ημουνα σκουληκι
για να ζησουνε σαν ηρωες του sex and the city
γι αυτο με λυπη σας κοιτω στα ματια.παντα
γιατι φαγατε αμασητη την προπαγανδα
και κανονιζετε το status της ζωης σας μεσα απο μια γαμημενη ενος facebook λεζαντα
μα δεν με κανατε ομοιο σας ακομη
ειναι οπως τα δοντια του γηρυονη
απο την μεση για να βγαλω
αν δια χτυπα κι αλλο
γα να δουμε ρε καριοληδες αν η πετρα ματωνει
Ρεφρεν
Και καθε φορα που βλεπεις ο ρφ δν ειμαι εγω
γιατι αλυσοδεμενο μου κραταει το μυαλο
και αν νομιζεις πως με ξερεις εχω κατι να σου πω
πισω απο το προσωπο μου εχω και αλλο ενα κρυφο
Θες να μαθεις αν το ζω αλανι?
κοψε μια φλεβα μου να δεις που θα κυλησει μελανι
απο τους λιγους που ειναι μσ και τν μσ δν παριστανει
δωσμου ολα τα τετραδια του κοσμου παλι δεν φτανει
να γραψω ολα οσα σκεφτομαι και νιωθω
ραπαρω απο καρδιας γι αυτο ποτε δν βγαινει νοθρο
καθε ραπ μου σε καθε μετρο και καθε μποτα
και να ξερεις πριν το γραψω εχω χυσει δακρυα και ιδρωτα
ρωτα για τοn ρφ στη γυρα.μα πρωτα
βουλωσε το στομα σου η μιλα με γεγονοτα
και ελα εκει που ζω να σου κοπουν τα γελια
ψυχακηδες του κολου που μου μιλατε για τρελα
και παρανοια...ιδεα δεν εχετε για οσα λετε
βλέπεις αλλοι γραφουν για οσα ζουν και αλλοι περνουν δανεια
κυριες...που το παιζουν αληταριες
και οσα πλασαρουν για εμπειριες τα ειδαν σε ταινιες
γαμησε τα.τολμας να με λες φλωρο εσυ?
που τα δωρα του αη βασιλη ειναι τα μονα σου πακετα
μπουκετα.τοσα που χω φαει απο τη ζωη
θα ειχες πεταξει ρε μαγκακο στν πρωτο γυρο πετσετα
αφου εισαι φουσκα ετοιμη να σκασει
και αν νομιζεις πως με αιμα θες μαχη εγω ειμαι κατι σαν μπαμπουσκα
ο ανθρωπος που ανθρωπο κρυβει
και θα χαθεις καπου μεσα μου αν με βλεπεις σαν παιχνιδι
στο μανικι δν κρυβω ασο μα κρυβω νταμα
που χει λιωσει στο κλαμα σαν την ιδια μου την μανα
και ενα ρηγα σαν πατερας που σου κοβει τον βηχα
γι αυτο μαθε να συμπεριφερεσαι μωρη πουτανα
ειναι η παρτυ μου..
κοιτα τα ματια μου και οχι την πλατη μου
δεν ειναι ενα κομματι ακομα.μα ενα κομματι μου
ειναι ο λογος μου...
γαμησε το ραπ και το φλοου.αλεξανδρος ο ασθενης και ο ρφ ο ψυχολογος μου..
Ρεφρεν
Και καθε φορα που βλεπεις ο ρφ δν ειμαι εγω
γιατι αλυσοδεμενο μου κραταει το μυαλο
και αν νομιζεις πως με ξερεις εχω κατι να σου πω
πισω απο το προσωπο μου εχω και αλλο ενα κρυφο
Βιογραφικο (:
Ο Ραψωδός Φιλόλογος, κατά κόσμον Αλέξανδρος Π., ασχολείται με το Hip Hop από το 1996 και αποτελεί μια ιδιόμορφη προσωπικότητα της ελληνικής μουσικής σκηνής. Όλα ξεκίνησαν με το συγκρότημα "Διαρρήκτες" όπου κυκλοφόρησαν πολλά demo cd και κασέτες από το 1996 έως και το 2003.
Το 2004, ο Ραψωδός Φιλόλογος γνωρίζει τον DJ Strider από την Zoltan Tribe, παραγωγό του project Postive Vibration και τον Κριτή (MC και παραγωγό του συγκροτήματος "Μουσικοί Ισοβίτες") και ξεκινάνε μαζί διάφορα projects. Ένα από αυτά ήταν ο δίσκος "10" σε παραγωγή του DJ Strider που όμως δεν κυκλοφόρησε ποτέ.
Ο Ραψωδός Φιλόλογος έχει μοιραστεί τη σκηνή με σχεδόν όλους τους άξιους εκπροσώπους της ελληνικής Hip Hop σκηνής, και έχει εμφανιστεί ως support act σε θρύλους όπως ο R.A Τhe Rugged man, οι Dead Prez, οι Swollen Members, οι Foreign Beggars, ο Afu-ra. Συνεχίζει να κάνει ζωντανές εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα μόνος του ή ως μέλος του συγκροτήματος "Ladose" και να χαίρει εκτίμησης και αγάπης από τον κόσμο.
Το 2007 βγάζει τον πρώτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο "Σε μια τόση δα στιγμή...", με τον Strider και τον Κριτή στις παραγωγές και τον DJ Wester στα cuts ενώ δύο χρόνια αργότερα, τον πρώτο μήνα του 2009, κυκλοφορεί το δεύτερό του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο "Εγκεφαλικό τετ-α-τετ".
Το 2011 τον βρίσκει έτοιμο να κυκλοφορήσει το τρίτο προσωπικό του άλμπουμ με τίτλο «Ακρωτηριασμένος Αχιλλέας», την πρώτη επίσημη κυκλοφορία στα ράφια των καταστημάτων, και να γυρίσει όλη την Ελλάδα για την προώθηση της μουσικής του.
Το 2004, ο Ραψωδός Φιλόλογος γνωρίζει τον DJ Strider από την Zoltan Tribe, παραγωγό του project Postive Vibration και τον Κριτή (MC και παραγωγό του συγκροτήματος "Μουσικοί Ισοβίτες") και ξεκινάνε μαζί διάφορα projects. Ένα από αυτά ήταν ο δίσκος "10" σε παραγωγή του DJ Strider που όμως δεν κυκλοφόρησε ποτέ.
Ο Ραψωδός Φιλόλογος έχει μοιραστεί τη σκηνή με σχεδόν όλους τους άξιους εκπροσώπους της ελληνικής Hip Hop σκηνής, και έχει εμφανιστεί ως support act σε θρύλους όπως ο R.A Τhe Rugged man, οι Dead Prez, οι Swollen Members, οι Foreign Beggars, ο Afu-ra. Συνεχίζει να κάνει ζωντανές εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα μόνος του ή ως μέλος του συγκροτήματος "Ladose" και να χαίρει εκτίμησης και αγάπης από τον κόσμο.
Το 2007 βγάζει τον πρώτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο "Σε μια τόση δα στιγμή...", με τον Strider και τον Κριτή στις παραγωγές και τον DJ Wester στα cuts ενώ δύο χρόνια αργότερα, τον πρώτο μήνα του 2009, κυκλοφορεί το δεύτερό του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο "Εγκεφαλικό τετ-α-τετ".
Το 2011 τον βρίσκει έτοιμο να κυκλοφορήσει το τρίτο προσωπικό του άλμπουμ με τίτλο «Ακρωτηριασμένος Αχιλλέας», την πρώτη επίσημη κυκλοφορία στα ράφια των καταστημάτων, και να γυρίσει όλη την Ελλάδα για την προώθηση της μουσικής του.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)